Het Pand

Prinsenstraat 12 is een rijksmonument vooral door zijn interieurs. De sobere gevel vertoont een gootlijst met vijf consoles waarin hoofden zijn verwerkt en de vermelding van het bouwjaar 1771.

Verder een hardstenen plint met rond de keldervensters minimale versiering. De deur en de ramen zijn onversierd en van later datum. Toch was de bouwheer, Cornelis Stratenus, rijk genoeg om zich ook een buitenplaats aan de Maas te kunnen veroorloven en bezat hij een grafkelder in het midden van het koor van de Grote Kerk.

Vooral de benedenkamers vormen een groot contrast met de buitenkant en zijn rijk gedecoreerd. De voorkamer is gewijd aan het beroep van Cornelis: graanhandelaar. Het schilderij in de schoorsteenboezem, gesigneerd C. Kuypers, vertoont putti met korenaren, mercuriusstaf, geldbuidel en kasboek en op de achtergrond een zeilschip geladen met graan mag men aannemen.

Ook boven de schildering en rond de damspiegel vindt men gebeeldhouwde korenaren. Boven de dubbele deur naar de achterkamer ziet men muziekinstrumenten afgebeeld, als teken wellicht dat men een ruimte voor feestelijke gelegenheden binnengaat.

Daar heerst een sfeer van verfijnde weelde, de muren en het plafond zijn in een late Louis XV stijl versierd en vooral de schouwpartij is bijzonder rijk.

Kunsthistorisch erg interessant zijn  zijn de vier trompe l’oeils (schilderingen die op beeldhouwwerk lijken in dit geval) door Aert Schouman, de belangrijkste Dordtse schilder uit de 18de eeuw.

Voorgesteld zijn de vier werelddelen (Australië telde niet mee) door vrouwen met attributen en hoe beschaafd men het werelddeel vond bepaalde de mate van gekleed zijn.

De gang en het trappenhuis hebben hun 18de eeuwse sfeer ook goed behouden, vrijwel alle wanden en plafonds zijn van stucwerk voorzien, dat niet zoals in de 19de eeuw uit mallen gegoten werd maar ter plekke gemodelleerd door meestal Italiaanse kunstenaars.

Helaas is de antieke keuken nog in de tweede helft van de twintigste eeuw verdwenen en het achterhuis en enige belendende panden werden in de 19de eeuw verkleind en gesloopt zodat er een tuin ontstond, waarschijnlijk hadden de toenmalige bewoners geen buitenplaats.

De huidige eigenaars proberen in deze omgeving meubelen en voorwerpen bijeen te brengen die in dit soort huizen gebruikt werden en hopen in toenemende mate liefhebbers te treffen die hun passie voor de 18de eeuw delen.